Рыбка, вылаўленая ў нацыянальных парках, стане «залатой»

11566741-01EB-486A-B447-EF22EC7A76E7_w1023_r1_sРыбалка на Прыпяці. Фота: Пятро Аўдзееў

 Беларускіх аматараў пайсьці на рыбу чакае непрыемны сюрпрыз: у гэтым сэзоне істотна вырасьлі кошты на яе лоўлю ў запаведных зонах.

Нацыянальны парк «Прыпяцкі»

На Прыпяці пуцёўкі прадаюцца толькі на суткі. Ніякіх зьніжак — нават калі рыбак прыехаў у адпачынак на тыдзень ці месяц. І ніякіх ільготаў дачнікам, якія ня маюць рэгістрацыі ў тых мясьцінах.​

538C54D9-11F9-4695-958C-22969C0209CA_w650_r0_s

Мянчук Зьміцер купіў хату ў вёсцы на Прыпяці. Вёска знаходзіцца на тэрыторыі Нацыянальнага парку «Прыпяцкі». Часта прыяжджае зь сям’ёй на выходныя зімой і вясной, а на лета сям’я перасяляецца туды жыць:

Звычайная лоўля на паплавок, на сьпінінг каштуе 250 тысяч у суткі. Калі ловіш з маторнай лодкі — 700 тысяч у суткі

«Шмат людзей са сталіцы, з Гомеля, зь іншых гарадоў купілі хаты пад лецішчы ў вёсках Жыткавіцкага і Петрыкаўскага раёну, хоць гэта даволі далёка, — распавядае ён. — Купілі дзеля прыгожай прыроды, каб прыяжджаць на лета, адпачываць, хадзіць на рыбу. Пакупка дамоў — гэта, па сутнасьці, пад’ём вёскі, адкуль мясцовая моладзь зьяжджае. Мы прывялі ў парадак закінутыя хаткі, уклалі нямала сродкаў у рамонт.

Шмат гадоў уладальнікі лецішчаў, як і мясцовыя жыхары, маглі купляць так званыя сэзонныя пуцёўкі на доўгі тэрмін. На рыбную лоўлю ды паляваньне — на паўгода па льготных тарыфах. А цяпер усе непрапісаныя ў гэтых месцах могуць купляць толькі разавыя пуцёўкі на суткі. Проста частку ракі абгарадзілі, і прадаюць пуцёўкі па шалёных коштах.

Звычайная лоўля на паплавок, на сьпінінг каштуе 250 тысяч у суткі. Калі ловіш з маторнай лодкі — 700 тысяч у суткі. Цяпер ім пуцёвак на паўгода не прадаюць, як мясцовым жыхарам, а купляць кожны дзень па такіх коштах пуцёўкі — нявыгадна. Ніхто гэта рабіць ня будзе».​ 5579D12D-BBB7-4E3B-BD1A-D66EF412E45A_w650_r0_s

 Рыбалка на Прыпяці. Фота: Пятро Аўдзееў 

У Нацыянальным парку «Прыпяцкі» Свабодзе пацьвердзілі, што сапраўды на ўладальнікаў лецішчаў ільготы цяпер не распаўсюджваюцца:

Калі вы будзеце зь берагу лавіць вудай альбо сьпінінгам, гэта каштуе 200 тысяч у суткі. Калі гэта тролінг, з лодкі, — 400 тысяч у суткі

«Кошт пуцёўкі немалы. Гэтым абмяжоўваецца і колькасьць рыбакоў, каб колькасьць рыбы павялічвалася. Для мясцовых ёсьць ільготы, але толькі для тых, хто зарэгістраваны ў пэўных населеных пунктах. Для іх сэзонная пуцёўка каштуе 300 тысяч. Для дачнікаў, для тых, хто проста набыў хаты ў вёсках, але не зарэгістраваны там, ільгот няма.

Для турыстаў, для тых, хто адпачывае, пуцёўкі прадаюцца толькі на суткі, і ад колькасьці сутак ніякіх ільгот няма. Калі вы будзеце зь берагу лавіць вудай альбо сьпінінгам, гэта каштуе 200 тысяч у суткі. Калі гэта тролінг, з лодкі, — 400 тысяч у суткі».

Цэны на рыбалку ў Нацыянальным парку «Прыпяцкі»

Чытаць далей: https://www.svaboda.org

Віктар Малышчыц: Як я стаў экстрэмістам

malyscyc-660x440

Беларускі астраном і фотамастак распавёў, як праз жаданне зняць Прыпяць яму прыйшлося мець дачыненне з міліцыяй і КДБ.

«Пазаўчора еду ў Прыпяцкі нацыянальны парк зрабіць некалькі здымкаў Прыпяці на досвітку. Месцы, куды я еду, – агульнадаступныя, не запаведныя. Адно толькі – на ўездзе стаіць КПП, дзе трэба адзначыцца. Штодня там праязджаюць дзясяткі рыбакоў і мясцовых жыхароў – ніякіх праблем няма», – распавядае ў сваім «Фэйсбуку» навуковец і фатограф Віктар Малышчыц пра тое, чым скончылася ідэя паздымаць Прыпяць і яе правы прыток, Убарць.

«Падʼязджаю туды а 4-й раніцы. «Куды едзеце?» – стандартнае пытанне. «У Перакоп, Прыпяць ад вёскі паздымаць». Усё. Паздымаць. Экстрэміст, значыць. Шлагбаум для мяне ўжо не адчыняецца, а мне ветліва прапаноўваюць атрымаць пропуск у зону (не запаведную!) у адміністрацыі ў Ляскавічах, да якой 55 кіламетраў.

Еду ў Ляскавічы. Там мяне накіроўваюць у аддзел турызму, дзе шчыра здзіўляюцца маёй праблеме, бо пропуск там не патрэбны. На просьбу выпісаць хоць нейкую паперку пытаюцца, чаго я прыехаў.

Пачуўшы пра фота, палохаюцца і клічуць нейкага начальніка. Той, даведаўшыся пра фота, палохаецца і шле яшчэ да аднаго.

Гэтаму таксама страшна даць дазвол на фатаграфаванне таго, што і так можна законна здымаць, і ён робіць ход канём: дазвол толькі з блаславення генеральнага дырэктара! Ага, кожны рыбак таксама да гендырэктара ходзіць?

Дырэктар таксама здзіўляецца маім праблемам і загадвае напісаць мне дазвол на здымкі. На КПП новая змена, якая нават не спыняе мяне, а проста моўчкі падымае шлагбаум. Я, праўда, не моцна пакрыўдзіўся, бо цяпер з той паперкай мог лезці куды заўгодна ў парку, чым адразу і скарыстаўся.

На наступны дзень еду на раку Убарць, каб паздымаць яе пойму. Там ужо памежная зона, але да мяжы больш за дзясятак кіламетраў. Бяру з сабой пашпарт, квітанцыю аб аплаце спагнання – наперад! Але праблемы пачынаюцца за першым жа паваротам.

Патруль памежнікаў спыняе праверыць дакументы. З імі ўсё ў парадку, дзяжурнае пытанне: «З якой мэтай прыехалі?» «Паздымаць Убарць». Ага. Паздымаць. Падазрона пачынае разглядаць змесціва машыны, і тут позірк памежніка натыкаецца на коптэр.

Коптэр з фотаапаратам – гэта ўжо не экстрэмізм, гэта, блін, ужо тэрарызмам пахне.

І хоць я нічога дрэннага зрабіць не паспеў, сяржант вырашае пракансультавацца з базай, перш чым мяне адпусціць», – піша фатограф.

«На базе, пачуўшы словы «фота» і «коптэр», таксама палохаюцца і вырашаюць пракансультавацца ў калегаў. А тыя, баючыся, адказнасці, пытаюцца ў Мазыра. А калі з нейкай глухмені адпраўляюць запыт у Мазыр, значыць справа сурʼёзнаяаб’яўляецца сігнал «У ружжо!», да мяне выязджае яшчэ адзін нарад з панятымі, у частку накіроўваюцца міліцыя і КДБ. А Мазыр, баючыся ўзяць адказнасць, шле запыт у Менск. Цікава, Галоўнакамандуючаму перадалі ці не?» – задаецца пытаннем творца.

«А ў Менску ўжо разумеюць – з дробязямі да іх не звернуцца. Таму цэлую гадзіну шукаюць, да чаго б дачапіцца. Знайшлі. Згодна з пастановай, з мінулага лета забараняецца ўвоз у памежную зону лятальных апаратаў, цяжэйшых за 1 кг. А ў мяне толькі камера больш важыць. Таму паводле загаду зверху распачынаецца адміністратыўная справа, складаецца куча пратаколаў, тэхніка канфіскуецца, а мяне чакаюць пад Мазыром у вёсцы Прудок у аўторак на разбіральніцтва. Ну хоць убачу гэты Прудок не толькі вачыма шаноўнага Андруся Горвата», – піша Малышчыц.

«Дарэчы, быў здзіўлены ветлівасцю мясцовых памежнікаў. І гарбатай з пячэннем паілі, і вячэраць прапаноўвалі, і экскурсію па частцы зрабілі, і на тэму «Беларуская мова – аснова дзяржаўнай бяспекі» самі першыя пачалі размаўляць. І яшчэ доўга выбачаліся за ўсю гэтую гісторыю. Кажуць, ведалі б, які вэрхал тут пачнецца, адпусцілі б мяне ціхенька і ўсё», – падсумоўвае Віктар.

Віктар Малышчыц – астраном і фатограф начнога неба. Ягоныя таймлэпсы, знятыя ва ўсёй Беларусі, збіраюць дзясяткі тысяч праглядаў на «YouTube». Летась мастак працаваў над новым графічным афармленнем нашага тэлеканалу. «Зорныя» застаўкі ў эфіры «Белсату» – ягоныя творы.

belsat.eu

ПОСТАНОВИЛИ СОЗДАТЬ ЗАПОВЕДНИК

IMG_1221

3 июня 1969 года было  принято постановления о создании заповедной территории на Припяти.  Ровно 47 лет назад Совет Министров Белорусской СССР постановил создать  заповедник с целью: “сохранение в естественном состоянии типичного для Беларусского Полесья ландшафтно-гидрологического комплекса, изучение на его основе изменений в природе в связи с широким ведение мелиорации, определение эффективности этих мероприятий и выявление последствий активного вмешательства человека в природу Полесья”.

Благодаря этому постановлению, уникальный лесо – болотный комплекс в самом центре Полесья был спасен от тотального осушения и вырубки. С 1996 года «Припятский» имеет статус национального парка. Его площадь  в настоящее время 78 574 га.

Viola uliginosa 2

На территории Национального парка “Припятский” сохранились типичные и уникальные в масштабах всей Европы природные биотопы и места обитания редких животных и растений. В списке флоры Национального парка «Припятский» насчитывается 1073 видов сосудистых растений.  Из них  47  видов растений занесены в Красную Книгу Беларуси. Национальный парк является одной из важнейших заповедных территорий для сохранения в нашей республике популяций таких охраняемых видов как белая кувшинка, сальвиния плавающая, волчеягодник боровой, крапива киевская, топяная фиалка,  и некоторых других.

??????????

В фауне национального парка «Припятский» насчитывается 362 вида позвоночных животных и 2057 видов макробеспозвоночных животных, в том числе 1768 видов насекомых. В Красную книгу Республики Беларусь включены 76 видов позвоночных животных и 43 вида беспозвоночных.

Благодаря такому биоразнообразию, природоохранное значение национального парка  велико не только для всего Белорусского Полесья, но и республики в целом. Национальный парк “Припятский” имеет международный статус территории, важной для птиц (IBA), Ключевой ботанической территории. В феврале 2014 года он получил статус Рамсарского угодья. Его территория является ядром экологического коридора общеевропейской значимости, соединяющего центральную и южную Европу. В ближайшей перспективе “Припятский” должен стать частью трансграничного международного биосферного резервата.

А. Раевская